Παρασκευή, 14 Ιουνίου 2013

''...Ποτέ δεν ξέρεις το καρτέρι του θανάτου...''

Τούτες τις μέρες της απεργιας της ΕΡΤ,πολλές φορές ήρθε στο μυαλό μου ενας καλός μας φίλοςπου κραταει περιοπτη θεση στο εικονοστασι των επιφανων μαρτυρων των Γιατρων του Κοσμου. Ο αδελφικος μας φιλος τοσο του Γιαννη του Γιαννακοπουλου οσο και δικος μου Γιώργος ο Κοίλιαρης "ο συμβασιουχος της ΕΡΤ" που τόσο άδικα χάθηκε και τόσο εύκολα ξεχάστηκε. Πόσο μας λειπει ο ενθουσιασμός, η ψυχραιμία του, το χιούμορ του, στις αποστολες!
Πόσα σχέδια κάναμε και πόσο είχαμε μιλήσει για την Αφρική ... Σκεφτόμουν πόσο θα παθιαζόταν με τούτο το μικρό θαύμα εδώ στην Ουγκάντα που λέγεται Μόντε, πως θα πάλευε να μαζέψει τετράδια, μολύβια, ρύζι και φασόλια και συνειδητοποιώ πόσο μας λείπει...
Είναι σαν να τον ακούω ''ρε σεις δεν πάμε για δουλειά, πάμε για την ψυχή μας''
Δώσαμε μια υπόσχεση στον Γιώργο πριν ''φύγει'' και, που να παρει,  ακόμα του την χρωστάμε... «Στο Αφγανιστάν ποτέ δεν ξέρεις πότε θα σου στήσει καρτέρι ο θάνατος». Με τα λόγια αυτά έκλεινε ο Γιώργος Κοίλιαρης το ντοκιμαντέρ που είχε γυρίσει πέρυσι στο Αφγανιστάν. Μόνος του, με τη μικρή «ημιεπαγγελματική» κάμερα που είχε γίνει μόνιμος σύντροφός του στις τελευταίες αποστολές. Η μία πιο επικίνδυνη από την προηγούμενη. Νταρφούρ, Ιράκ, Αφγανιστάν... Εφευγε μόνος -«εγώ δεν έχω παιδιά, σκυλιά, γατιά, πώς να πάρω άλλον μαζί μου;»- για να χωθεί όλο και πιο βαθιά μέσα στην «ιστορία». Ρεπορτάζ φτιαγμένα από εικόνες έντασης και αγωνίας. Οπως ακριβώς τα ζούσε ο ίδιος και δεν δίσταζε να τα καταγράψει στο πρόσωπό του, κάθε φορά που μιλούσε στην «κάμερα-σημειωματάριο» υπό τους κρότους του πολέμου. Ακατέργαστα, ανεπιτήδευτα, ανθρώπινα. Ο Γιώργος Κοίλιαρης δεν έπαιζε με τον θάνατο από χόμπι. Αλλά συνήθισε να τον ξεγελά από νωρίς. Το 1982 στον Λίβανο, τραυματίστηκε από θραύσμα οβίδας - «κι ένα αγκάθι στο χέρι κι αυτό πονάει» μου είχε πει για να προσπεράσει το θέμα. Ακολούθησαν το Ιράκ, η Αμπχαζία, το Ναγκόρνο-Καραμπάχ, η Βοσνία, η Παλαιστίνη… Οπου η ανάγκη του επαγγέλματος ζητούσε ανθρώπους με περίσσευμα ψυχής, ήταν εκεί. Το 1994 σε ρεπορτάζ για τα ναρκωτικά δέχθηκε επίθεση με μαχαίρι στο κέντρο της Αθήνας. Τον Απρίλιο του 2007, ήταν στο κτίριο της ιρακινής Βουλής όταν εξερράγη βόμβα με δεκάδες θύματα. «Η δουλειά αυτή έχει επηρεάσει τον τρόπο ζωής μου και έχει αλλάξει τη νοοτροπία μου», είχε πει τότε. «Πιστεύω πια στην τύχη αλλά γνωρίζω πολύ καλά ότι σήμερα μπορεί να την έχεις με το μέρος σου και αύριο όχι». Κάθε μέρα ήταν γιορτή Ο Γιώργος ήταν άνθρωπος με πάθη. Μεγαλωμένος δίχως ιδιαίτερη άνεση, στις γειτονιές των Αμπελοκήπων, προσέγγιζε τη δουλειά του με τον ίδιο παιδικό ενθουσιασμό που καβαλούσε τη μηχανή του ή καταδυόταν στα 60 μέτρα. Οσοι τον έζησαν από κοντά λένε ότι για εκείνον, κάθε μέρα ήταν γιορτή. Οσοι συνεργαστήκαμε μαζί του θα θυμόμαστε για πάντα τη ζωντάνια και την καλοσύνη ενός ανθρώπου που δεν τσιγκουνευόταν την καλή κουβέντα, που σε ευχαριστούσε για τα αυτονόητα και που αρνούνταν να σου μεταφέρει τα προβλήματά του. Δεν ξέρω τι ζούσε στα μονοπάτια του κινδύνου και στους καταυλισμούς του ανθρώπινου πόνου. Γνωρίζω όμως πολύ καλά ότι επέστρεφε πάντα σεμνός, χαμογελαστός, πρόθυμος για δουλειά. Ακόμα κι όταν έπρεπε να μετρήσει αυτοκίνητα στα διόδια του Ισθμού... Ισως γιατί είχε σπουδάσει Ιστορία και Φιλοσοφία στο Νιούκαστλ της Αγγλίας, πιθανότερα γιατί απλά ήταν αυτός που ήταν, ο Γιώργος αναζητούσε νόημα στη δουλειά του. Το βρήκε στην τελευταία του αποστολή στο Αφγανιστάν, σε ένα χωριό σκαρφαλωμένο στα υψίπεδα του Νουριστάν όπου συνάντησε μια πολυθεϊστική φυλή που υποστηρίζει ότι κατάγεται από τους στρατιώτες του Μεγάλου Αλεξάνδρου. Οταν έφτασε εκεί, το Νουριστάν ήταν ήδη η φτωχότερη επαρχία του Αφγανιστάν, εγκαταλειμμένη από τις διεθνείς Μη Κυβερνητικές Οργανώσεις λόγω των συνθηκών ασφάλειας που επικρατούν. Ο Κοίλιαρης έγινε ο άτυπος «πρέσβης» της φυλής και υποσχέθηκε να επιστρέψει με βοήθεια από την «πατρίδα». Στους μήνες που ακολούθησαν η υπόσχεση αυτή έγινε εμμονή. Ικανή να ξεπεράσει κάθε γραφειοκρατικό εμπόδιο σε υπουργεία, δήμους και ξένες πρεσβείες. Μόνος του, με τη δύναμη της υπόσχεσης που είχε δώσει, κατόρθωσε να συγκεντρώσει ρούχα, φάρμακα, τετράδια, βιβλία και να τεθεί -μόνος του πάντα- επικεφαλής της αποστολής. Στις πλαγιές του Χιντού Κου Εκεί, στις απόκρημνες πλαγιές του Χιντού Κους, αγκαλιά με την κάμερά του, έπεσε στο καρτέρι που του είχε στήσει ο θάνατος πριν από πέντε εβδομάδες. Επίσημη εκδοχή ήταν το τροχαίο, κανείς όμως δεν ξέρει ακριβώς. Στο ίδιο σημείο, ένα μήνα πριν, είχε βρει τον θάνατο σε «τροχαίο» ο κυβερνήτης του Νουριστάν, Χαζράτ Ντιν Νουρ. Ο Γιώργος επέζησε με βαριά τραύματα και μεταφέρθηκε με συντονισμένες προσπάθειες της ελληνικής πολιτείας πίσω στην Αθήνα, όπου υπέκυψε το περασμένο Σάββατο. Ο Γιώργος Κοίλιαρης ήταν ένας αγνός άνθρωπος και ένας καλός συνάδελφος. Χωρίς «αλλά». Ηταν όμως και γενναίος. Οχι γιατί πήγαινε εκεί που δεν τολμούμε οι υπόλοιποι, αλλά επειδή έδωσε τα πάντα για να τηρήσει την υπόσχεση που είχε δώσει. Στην ΕΡΤ, λίγο πριν αναχωρήσει, έκανε μια γύρα και μάζεψε όλους τους μαρκαδόρους γιατί τους είχε τάξει «σε κάτι πιτσιρίκια». Σε κάποιον που προσπάθησε να τον συνετίσει απάντησε «με τραβάει το κάρμα μου»… Tου Φιλιου Σταγκου