Σάββατο, 11 Αυγούστου 2012

Guns and roses. The forgotten story of child soldiers in Uganda


 για όλους εδώ στην Ουγκάντα η ιστορία των παιδιών-στρατιωτών είναι μια ανοιχτή πληγή που ακόμα στοιχειώνει τη χώρα και που όλοι προσπαθούν να ξεχάσουν. Δύσκολα θα ακούσεις τον κόσμο να μιλάει για αυτή την φρικιαστική ιστορία που ερήμωσε τον Βορρά και που σημάδεψε βαθιά την ψυχοσύνθεση των απλών ανθρώπων σαν ένας ανείπωτος λυγμός.
Πέρυσι τα Χριστύγεννα δύο τυρανισμένα τέτοια παιδιά φτάσαν περπατώντας από το Κονγκό μέχρι το φτωχικό μας Μόντε. Ενα δωδεκάχρονο αγόρι που κατάφερε να δραπετεύσει κυνηγημένο στα δάση μαζί με ένα φρικτά βιασμένο και κακοποιημένο κορίτσι δεκατριών χρονών σκλάβα στον ίδιο "στρατό" των παρανοικών πολέμαρχων του Κόννυ.
Η παπαδιά η Χαριτίνη, φύλακας άγγελος των παιδιών στο χωριό μας, τα αγκάλαισε με απίστευτη στοργή. Τα παιδιά του σχολείου μας τα δέχτηκαν με πολλή τρυφερότητα. Γιατί το πρώτο πράγμα που μαθαίνουν τα παιδιά μας στο Μόντε είναι η αλληλεγγύη και η συμπόνοια.
Δεν θα ξεχάσω ποτέ το "μαρμαρωμένο" βλέμμα τους, καθρέφτη μιας βαθιά πονεμένης ψυχής που συμπύκνωνε το δράμα μιας για πάντα χαμένης αθωότητας.
Ψυχές πιασμένες στο τσιγκέλι...
Κοιτώντας τα λίγους μήνες μετά πλήρως ενταγμένα στις δραστηριότητες του σχολείου να βοηθάνε στο πρόγραμμα των φυτωρίων, ρώτησα ένα μεσημέρι τον Παπα-Αντώνη
-Άραγε θα καταφέρουν ποτέ να ξεχάσουν?
-Οχι μου απάντησε. Ισως, αν είναι τυχερά, να καταφέρουν να συγχωρέσουν...
Σε αυτά τα δυό παιδιά που παλεύουν να αλλάξουν τη μοίρα τους αφιερώνω αυτό το αδέξιο βιντεάκι που έφτιαξα
Το τραγούδι που ακούγεται είναι το Felenko Yefe του Momo Wandel Soumah